Kilka słów o historii ID i IINiSB

O nas_ID_logo

Instytut Dziennikarstwa (ID) kontynuował ponad osiemdziesięcioletnią tradycję kształcenia dziennikarzy w Polsce. Pierwsza Szkoła Dziennikarska powstała w Warszawie w 1917 r., niemal równocześnie w Szkole Nauk Politycznych w Warszawie stworzono Wydział Publicystki i Dziennikarstwa. Także w Uniwersytecie Warszawskim w latach 1953 – 1960 funkcjonował odrębny, działający jako samodzielna placówka Wydział Dziennikarski.

Bednarska 2/4
Fot. Anna Kornacka
Właściwa historia jednostki rozpoczęła się w 1975, kiedy utworzono Wydział Dziennikarstwa i Nauk Politycznych UW. W jego skład wszedł Instytut Dziennikarstwa i od tego czasu cieszył się niesłabnącym zainteresowaniem wśród kandydatów na studia. Jedną z przyczyn niewątpliwego sukcesu były nowoczesne programy nauczania, dopasowane do zmieniających się mediów i komunikacji oraz dynamiki rynku pracy (tu warto wspomnieć np. specjalistyczną Pracownię Marketingu Medialnego i PR z 1995 r., czyli pierwszą – wśród uczelni publicznych – jednostkę edukacyjną w Polsce, kształcącą studentów dziennikarstwa w zakresie public relations). Przedmiotem szczególnej dumy Instytutu Dziennikarstwa , a obecnie WDIiB, były też trzy profesjonalne studia: fotograficzne (przy ul. Nowy Świat 69), radiowe i telewizyjne (przy ul. Bednarskiej 2/4, gdzie swoją siedzibę ma obecnie Akademickie Radio Kampus, nadające – na przyznanej przez KRRiT częstotliwości 97,1 MHz od 1 czerwca 2005 r. – własny program dla aglomeracji stołecznej).

Instytut Dziennikarstwa był największym w Polsce ośrodkiem uniwersyteckim, którego absolwenci podejmowali prace w prasie, redakcjach radiowych, telewizyjnych, agencjach, wydawnictwach i w instytucjach zajmujących się reklamą, marketingiem, public relations..

 

iinsb1

Instytut Informacji Naukowej i Studiów Bibliologicznych (IINSB) był jednym z najstarszych ośrodków akademickiego kształcenia pracowników informacji i bibliotekarzy w Polsce. Tradycja dydaktyki księgoznawczej w naszej uczelni sięgała niemal początków Uniwersytetu. Zainicjowały ją wykłady Joachima Lelewela (1820 – 1821), a następnie Karola Estreichera (1865 – 1868). W 1951 roku, jako druga po katedrze w Łodzi (1945), powołana została Katedra Bibliotekoznawstwa UW, którą kierował profesor Aleksander Birkenmajer.

Nowy Świat 69
Fot. Katedra Genologii i Fotografii
Katedra od początku specjalizowała się w badaniach i kształceniu przede wszystkim w zakresie współczesnej problematyki książki i jej instytucji. W połowie lat sześćdziesiątych specjalizacja poszerzona została o problematykę dokumentacji i informacji naukowej, która stopniowa zaczęła zajmować w niej coraz bardziej eksponowane miejsce. W 1968 roku Katedra przekształcono w Instytut Bibliotekoznawstwa i Informacji Naukowej, działający w ramach Wydziału Historycznego UW. Po wdrożeniu nowego programu nauczania, który w jeszcze większym stopniu ukierunkowano na zagadnienia organizacji zasobów informacji i prowadzenia działalności informacyjnej w zróżnicowanym środowisku współczesnego życia społecznego, naukowego i gospodarczego, w 1997 roku Instytut ponownie zmienił nazwę, tym razem Instytut Informacji Naukowej i Studiów Bibliologicznych.

W ciągu blisko sześćdziesięciu pięciu lat swego istnienia IINiSB przekształcił się z niewielkiej katedry w duży instytut uniwersytecki, prowadzący rozległą działalność badawczą i wielostronną działalność dydaktyczną. IINSB UW był największym w Polsce uniwersyteckim ośrodkiem kształcenia profesjonalistów w dziedzinie informacji.